Początek choroby.

Początek, choroby może być ostry, przypominający zapalenie płuc krupowe a nawet dur brzuszny. Częściej początkowe objawy są podobne do grypy, z tą jednak różnicą, że gorączka może trwać tygodniami, a nawet miesiącami. Najczęściej jednak początek choroby bywa podstepny,  nieuchwytny. Chorzy uskarżają się na niewielki kaszel, początkowo z nieobfitą plwociną, czasami na postępujące, zwykle stosunkowo nieznaczne, chudnienie, brak łaknienia i poty. Choroba może rozpoczynać się także krwiopluciem, zwykle w postaci domieszek krwi do plwociny.  W statystyce Denecheau na 124 przypadki choroby spostrzegano początek nagły w 28,8% (w 32 przypadkach), krwioplucie w 18,5% (w 23 przypadkach), powolny lub podstępny w 55,6% (w 69 przypadkach). Ogólny stan chorego bywa przeważnie zadowalający. Ogólna ciepłota ciała bywa prawidłowa, podgorączkowa lub rzadziej w postaci nawałów gorączkowych powyżej 38° C. Przy leczeniu wypoczynkowym gorączka nierzadko szybko ustępuje. Plwociny początkowo bywa bardzo mało, pomimo to nieraz już wcześnie można w niej wykryć liczne prątki gruźlicy. W późniejszych okresach, w których wybitnie przeważa sprawa włóknista, bywa ich już mało, albo wcale nie ma. Badaniem fizycznym klatki piersiowej w początkowym okresie często nie wykrywa się zmian, dopiero później stwierdza objawy zagęszczenia tkanki płucnej, najczęściej w górnej części prawej połowy klatki piersiowej w postaci przytłumienia lub stłumienia odgłosu opukowego, wzmożenia drżenia piersiowego, odgłosu oskrzelowego mowy, pectoriloquium aphonum, zaostrzonego szmeru pęcherzykowego, wydłużonego szmeru wydechowego, a nadto bardzo nikłe rzężenia dodatkowe. Gdy nastąpi już rozpad i powstaną jamki lub jama, to słyszy się prócz tego rzężenia suche lub wilgotne albo przelewania i inne objawy jamy. Objawy te stwierdza się przeważnie w górnej części prawej połowy klatki piersiowej na przestrzeni od przodu do trzeciego międzyżebrza a od dołu do połowy wysokości łopatki. Ścisłe ograniczenie się sprawy chorobowej do górnego, najczęściej prawego płata płucnego, stwierdza się wyraźnie dopiero badaniem radioskopowym i radiograficznym. Typowy obraz rysuje się w postaci cienia trójkątnego, odpowiadającego całemu płatowi, zajętemu sprawą chorobową. Bok przyśrodkowy trójkąta zlewa się z cieniem śródpiersia a boczny z cieniem ściany klatki piersiowej. Pomiędzy nimi znajduje się ostry kąt odpowiadający kopule płuca. Naprzeciwko kąta biegnie trzeci bok trójkąta – dolny w postaci ciemnej linii, najczęściej prostej, z lekka tylko skośnie przebiegającej od góry ku dołowi i od zewnątrz ku wewnątrz. Bok ten łączy ścianę klatki piersiowej z wnęką płucną i jest wyrazem wcięcia międzypłatowego. Sam cień jest w różnych okresach choroby niejednakowy. Na początku jest to zacienienie jednolite w zakresie całego płata bez miejsc jaśniejszych, które świadczyłyby o jamach, albo cień, którego natężenie jest największe w części górnego płata bliższej wcięcia międzypłatowego, gdzie sieć naczyń chłonnych jest obfitsza. [więcej w: hostessy fordanserki, zabiegi estetyczne, opieka nad osobami chorymi mazowieckie ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: hostessy fordanserki opieka nad osobami chorymi mazowieckie zabiegi estetyczne