Screening the Body: śledzenie kultury wizualnej medycyny

W marcu 1992 r. Redaktor czasopisma zainaugurował sekcję Obrazy w medycynie klinicznej , w artykule ukazującym ogromną różnorodność obrazów wizualnych wykorzystywanych przez lekarzy w codziennej pracy. Zwracając uwagę na kluczowe znaczenie tych obrazów dla decyzji klinicznych, argumentował, że nie są one jedynie reprezentacją rzeczywistości niezależnej od widzów; zamiast tego wywołują w widzach bogaty poznawczy model rzeczywistości, który jest niezbędny do ich interpretacji. Screening the Body opiera się na tym motywie, argumentując w różny sposób, że obrazy wizualne w medycynie można zrozumieć tylko w odniesieniu do lekarzy, którzy je oglądają i że te obrazy ujawniają tak wiele o kulturze medycznej, w której są używane, ponieważ zrobić o rzeczywistych obiektach i procesach, które przedstawiają. Cartwright, profesor języka angielskiego i studiów wizualnych i kulturoznawczych na Uniwersytecie w Rochester, próbuje odzyskać w tej książce profesjonalne postawy i ideologie reprezentowane w klinicznych obrazach przeszłości. Skupia się przede wszystkim na kinie medycznym, przez co rozumie kinetykę medycyny: na przykład rysunki graficzne i filmy z dynamicznych procesów fizjologicznych lub filmowe badania zaburzeń ruchowych lub edukacyjnych filmów o zdrowiu publicznym. Jej założeniem jest, że istnieje ścisły związek między medycyną i kinem, którego początkiem jest wynalezienie kinematografu w 1895 roku przez Auguste a i Louisa Lumi.re a, braci, którzy promowali korzystanie z maszyny w badaniach medycznych. Odkąd Cartwright twierdzi, że medycyna i filmy od zawsze na siebie wpływają, można stwierdzić, że w medycznym filmie zarówno przeszłości, jak i teraźniejszości można znaleźć bogatą interakcję między wartościami kulturowymi i naukowymi, zwłaszcza w odniesieniu do pojęcia ludzkiego ciała. Próbuje po prostu powiedzieć, że kino wraca do medycyny.
Książka nie zawiera pełnej historii rozwoju filmów medycznych i obrazowania, ale zawiera zasadniczo pięć luźno powiązanych i teoretycznych studiów przypadków z długiej tradycji tworzenia obrazów i filmowania w medycynie. Screening w tytule odnosi się do sposobu, w jaki medycyna naukowa używała filmu do przeglądania żywych ciał i segregowania ich części. Krótkie opisy esejów autora najlepiej obrazują sposób realizacji tych tematów.
Pierwszy esej dotyczy integracji filmu w eksperymentalnej fizjologii na przełomie XIX i XX wieku. Opisy badań ruchu bicia serc i ludzkiego chodu są dowodem na to, że kinematografia szybko stała się eksperymentalną techniką o szerokim polu widzenia. Autor wczytuje te wczesne wykresy i filmy w szczególny sposób pojmowania, studiowania i przedstawiania życia – z dystansem, graficznie, a czasem gwałtownie – co trwa do dziś.
Drugi esej dotyczy filmów z początku XX wieku przedstawiających pacjentów w stanie padaczkowym oraz osób z dramatycznym ruchem lub zaburzeniami behawioralnymi. Cartwright analizuje te filmy nie tylko jako próby wykorzystywania przez neurologów do badania i sprawowania władzy nad chorobami i ciałami pacjentów, ale także jako punkt wyjścia do lęków zawodowych z powodu faktu, że te zaburzenia opierały się nauce i zrozumieniu.
W trzecim eseju autor przygląda się filmom z lat dwudziestych i trzydziestych, które powstały z obrazów mikroskopowych (szczególnie krążenia tętniczego, który nadawał się do formatu filmu animowanego)
[hasła pokrewne: megamed bełchatów rejestracja, lek do płukania zatok, dermatolog na nfz lublin ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: dermatolog na nfz lublin lek do płukania zatok megamed bełchatów rejestracja